In het spoor van James Bond

H.O.G.® lid Chris Martin vertelt hoe zijn fascinatie voor 007 hem diep in het Atlasgebergte bracht

Ik ben altijd een fan geweest van James Bond, dus toen de nieuwe film Spectre uitkwam in 2015, moest ik die zien. Ik had gehoord dat een deel van de opnames hadden plaatsgevonden in Marokko en toen ik de scène in de geheime compound in een gigantische krater zag, vroeg ik me af of die misschien echt bestond.

Na de film deed ik een beetje research en ik ontdekte dat dit inderdaad het geval was. Ik was verbaasd dat ik die bezienswaardigheid helemaal niet kende. De krater wordt Gara Medouar genoemd en er is veel discussie over het ontstaan ervan. Door een vulkaan of een meteoor zijn de twee meest populaire theorieën. In elk geval zag de krater er behoorlijk speciaal uit: een geweldig excuus om weer een tochtje te maken op mijn XR.

De bergen in

Ik belde een vriend van me die ook Harley^® liefhebber is en vroeg of hij zin had in een Marokkaans avontuur. Het zal niemand verbazen dat hij instemde, dus we spraken af elkaar daar te ontmoeten. Ik reed eerst naar het noorden vanuit Casablanca en kwam aan in Rabat, waar ik over de nieuwe brug van de ringweg reed die net een paar weken geleden was geopend. Rabat is een prachtige stad, maar ik trok wat tijd uit om van de snelweg te gaan en een rit te maken door een van de grootste kurkbossen ter wereld. Veel lokale bewoners brachten daar hun zondag door met een familiepicknick.

Van daaruit reed ik oostwaarts naar het Atlasgebergte en naar Ifrane voor de overnachting. Ifrane staat bekend als de plaats waar de laatste leeuw van Noord-Afrika is gestorven. Er staat een standbeeld in het midden van de stad als herdenking aan de Atlasleeuwen. Hier ontmoette ik mijn vriend en samen reden we naar het zuiden. Toen we Ifrane uitreden, kwamen we door een bosrijk gebied dat bekendstaat voor zijn vele berberapen, waarvan we er inderdaad veel zagen.

Na uren rijden door een schitterend landschap kwamen we aan in Rissani. Die stad is zelf niet zo oud, maar hier vind je de ruïnes van Sijilmasa, die al bestonden in de tijd van Christus en deel uitmaakten van een belangrijke handelsroute door de Sahara. We reden door Rissani en vervolgens naar Merzouga voor de overnachting. Merzouga is mijn favoriete gebied in de Sahara, met kolossale zandduinen en veel hotels. We verbleven in de Auberge Sahara, een kleihotel met een zwembad.

Van het gebaande pad

De volgende ochtend richtten we onze motorfietsen naar onze bestemming: Gara Medouar! Toen we er aankwamen, zagen we dat er niet eens een kiezelweg was, alleen een smal onverhard pad. Mijn XR had alleen wegbanden, dus we reden heel langzaam over het pad, waarbij we de hele tijd in eerste en tweede versnelling bleven. Op een gegeven moment kwam ik in een kuil met zand terecht. Mijn voorwiel zakte erin en schoot plots naar rechts. Ik dacht dat ik zou vallen, maar op de een of andere manier bleef ik recht. Maar nu stond ik in de verkeerde richting! Het pad af, grote kuil, rots, stug gras, nog steeds recht! Halleluja! Ik wachtte tot mijn vriend er was en tot mijn hartslag bedaard was.

We reden verder naar – of was het eerder: in – de enorme krater. Het was spectaculair om te zien, moet ik toegeven. Toen we binnen waren, parkeerden we onze motorfietsen en keken een beetje rond. Ik vond het heel bijzonder dat we in het midden van de Sahara fossielen van zeedieren aantroffen in de krater.

Verloren in de woestijn

Na Gara Medouar wilden we naar de stad Ouarzazate gaan, maar rond Tazzarine namen we een verkeerde afslag. Of althans, ik was bang dat we verkeerd zaten, maar al gauw zag ik een bord waardoor ik dacht dat we op de goede weg zaten. Maar opeens hadden we de beschaving volledig achter ons gelaten. De weg was eerder een pad met gruis dan asfalt. Meer dan een uur lang zagen we geen enkele stad, geen benzinestation of zelfs geen ander voertuig. We begonnen ons nogal alleen te voelen en vroegen ons bezorgd af waar we waren. En om het nog erger te maken, begon mijn benzine op te raken. Na ongeveer een half uur rijden zagen we een jongeman op een brommertje. We hielden hem tegen om te vragen waar we waren en hij vertelde dat we maar een paar kilometer verwijderd waren van Zagora, wat een opluchting!

We reden Zagora binnen, tankten en aten iets. We besloten om verder te gaan naar Ouarzazate, maar dit bleek een heel slechte beslissing te zijn. Zo’n tachtig procent van de weg tussen Zagora en Ouarzazate was weg! Ze hadden het asfalt verwijderd en waren bezig met het nieuwe wegdek. Asfalt, daarna kiezels, dan modder, nog een beetje asfalt en heel veel stof: nog moeilijker dan off-road rijden!

Terug naar Casablanca

We kwamen aan in Ouarzazate toen het al donker was. De stad staat bekend om haar filmproductie. Een van mijn favoriete hotels ligt in een filmstudio. Maar toen we aankwamen in Hotel Oscar, kregen we te horen dat er geen plaats meer was. Ze waren er een film aan het opnemen en de filmcrew gebruikte het hotel. Toen we op de parkeerplaatsen stonden na te denken over wat nu, kwam de hotelmanager naar buiten en zei dat een van de crewleden niet was komen opdagen en dat ze één kamer voor één nacht over hadden. “Die nemen we!” riepen wij zonder een seconde te aarzelen. Het was zo ontzettend heerlijk om nog eens een warme douche, een lekkere maaltijd en een zacht bed te hebben.

In de ochtend besloten we om halt te houden in Aït Benhaddou, de stad waar Gladiator is opgenomen. Ik stuurde de XR naar beneden langs het steile pad naar de oevers van de rivier om een foto te nemen. Daarna reden we terug voor een kop koffie, voordat we weer verder reden. Van daaruit staken we de bergen over en doorkruisten we het bos van Toufliht naar Marrakech. Vanuit Marrakech was het nog een korte rit naar huis in Casablanca.

Deze tocht kende een paar onverwachte risico’s, maar we beleefden een geweldig avontuur. Motorrijden in Marokko is altijd een uitdaging, maar biedt ook veel onverwachte fijne ervaringen. Misschien zal ik nooit het leven leiden van de bekendste geheim agent ter wereld, maar ik ben in elk geval wel in zijn voetsporen getreden!