Eindelijk bewijs!

Je motorrijbewijs halen is de ultieme uitdaging voor een avonturier als Daggi Gehm…

“Te gek!” zeggen jonge mensen, en ze geven me een high-five. “We wisten altijd al dat er een schroefje los zat bij jou”, zeggen mensen van mijn eigen leeftijd hoofdschuddend. “Ben je verliefd geworden op zo’n wilde biker?”, vraagt een jeugdvriend. “Op een van hen? Nee, op allemaal!”, antwoord ik uitdagend.

Had ik van tevoren maar geweten hoeveel ophef mijn nieuwste project zou creëren! Nu moet ik ermee leven dat ik constant de vraag krijg: “En, heb je het al?”. Ze hebben het dan maar over één ding: mijn motorrijbewijs categorie A2.

Rijschool naast de begraafplaats

Het feit dat de rijschool naast de begraafplaats ligt, is niet erg aanmoedigend. Het scheelt in elk geval in de transportkosten wanneer ze mijn stoffelijk overschot moeten afvoeren… Maar gelukkig gaf ik dat plezier niet aan de meest meedogenloze rijinstructeur op aarde. Waarschijnlijk omdat hij maar bleef herhalen: “Als je de koppeling te snel laat opkomen, dan beland je meteen op het kerkhof.” Of ook: “Als je in een bocht aan de andere kant van de weg uitkomt, dan kunnen ze je net zo goed meteen afvoeren naar het ziekenhuis.”

Ondanks al die verbale aanmoedigingen, startte mijn eerste dubbele les van 45 minuten relatief rustig. Ik zit op een Japanse motorfiets met mijn beide voeten stevig op de grond en met een radioverbinding als een navelstreng in rechtstreeks contact met instructeur Wolfgang. Voorzichtig laat ik de koppeling opkomen. “Langzaam, zei ik toch!”, roept de instructeur in mijn oor. O mijn god, dat gaat snel! Met aarzelende stappen links en rechts kan ik de motorfiets amper bijhouden. Al gauw geef ik elke hoop op dat het me zal lukken zonder dat ik op de grond beland.

Lichtsnelheid: 45 km per uur

Totdat er opeens – wat een mirakel! – iets klikt in mijn hoofd en mijn bonzende hart. Ik til mijn voeten op van de grond en ik rijd. Dertig meter! Puur geluk! De eerste horde is overwonnen. Ik zet door, wat er ook voor nodig is. Mocht ik twijfelen, dan heb ik veel lessen geleerd.

En nu mag ik al een beetje meer gas geven. De motorfiets springt vooruit. We hebben de begraafplaats achter ons gelaten. Met immense concentratie stuur ik de motorfiets door de bochten. Ik laat de motor minstens vijftien keer stil vallen, omdat ik nog niet kan inschatten hoeveel gas ik moet geven. Ik ben bang om sneller te gaan bij 12 km per uur in eerste versnelling. Gelukkig laat het symbool van de rijschool op mijn leren jack zien dat ik aan het leren rijden ben.   

De volgende keer rijd ik 45 km per uur en dat voelt alsof ik sneller ga dan het licht. Wolfgang geeft me op mijn donder omdat ik er zo gespannen uitzie. Hij zegt dat mensen zullen denken dat hij me slecht behandelt. Mijn opmerkingen waaien weg met de wind, want de instructeur kan wel tegen mij praten, maar ik kan niks terugzeggen. Nu ben ik er ook in geslaagd om een van de drukste straten van Hamburg met zes rijstroken voor de eerste keer over te steken. Ik was doodsbenauwd dat ik zou stilvallen in het midden van de weg, maar dat heb ik vandaag nog maar zes keer gedaan en niet eens op een kruispunt!

Echt geweldig, supermoedig, fantastisch snel?

Intussen feliciteer ik mezelf dat ik echt geweldig, supermoedig en fantastisch snel ben: ik rijd al 55 km per uur. De instructeur merkt het nauwelijks; hij straft me met onmogelijke taken, die blijkbaar het kenmerk zijn van de echte kenner. In gewone taal: starten en stoppen op het terrein van de rijschool. Vertrekken, schakelen naar een hogere versnelling, naar een lagere versnelling, remmen, mijn linkerbeen op de grond zetten, twee keer na elkaar. Daarna twee keer met mijn rechterbeen. Twintig keer heen en weer rijden over het terrein. Daarna een lichte bocht nemen.

En dan gebeurt het, zoals te verwachten was: de motorfiets ligt op zijn kant. Het zal niet de laatste keer zijn. Remmen in een bocht met je stuur in een rechte hoek is gewoon niet mogelijk. Ik begin te begrijpen waarom de voorkant van een rijschoolmotorfiets een stabiel frame heeft. Maar hoe kan ik stapvoets tussen een rij kegels slalommen zonder ernaar te kijken?

Van de tien keer slaag ik er maar drie keer in om geen enkele kegel omver te rijden. Wat verlang ik ernaar om weer achterop te rijden, op mijn gemak leunend tegen de sissy bar, genietend van het landschap, helemaal ontspannen, in plaats van voortdurend alert te zijn, als een gehypnotiseerd konijn, gefocust op de opdrachten en het aankomend verkeer.

“Hou vol!”, zeggen de chapterleden

Een paar keer wil ik gewoon opgeven en alles weggooien, niet alleen die kapotte kegels. Maar elke keer moedigen de leden van ‘mijn’ Breitenfelde Chapter me aan om verder te gaan: “Hou vol”, dringen ze aan. “Geef niet op!” Dit is het chapter waarmee ik, als razende reporter, meeging of eerder meereed, door dik en door dun, 3.357 km lang van Shanghai naar Beijing. En een paar maanden later van Rome naar de Hamburg Harley Days^® samen met mijn nieuwe Chinese H.O.G.^® vrienden. Hoppend van Harley naar Harley, achterop bij de meest diverse bikers, van voorzichtige oudere burgers tot jonge heethoofden. Al even spannend was de ‘hemelse helletocht’ met Alban Scheiber, die de Timmelsjoch bergpas veroverde met mij achterop. Hij had de groep uitgenodigd voor een bezoek aan het motormuseum Top Mountain Cross Point, dat hij samen met zijn broer Attila runt.

En nu krijg ik aanmoedigingen van het Breitenfelde Chapter, waar ik graag lid van wil worden. Om te rijden en te feesten met zijn aardige leden, zoals tijdens de viering van hun 25ste verjaardag. Om een leren vest te dragen met de Harley adelaar en de chapternaam op mijn rug en mijn eigen naam op de voorkant.

Respect voor deze coole ‘Easy Riders’

Ik wil nog dieper doordringen in de wondere wereld van H.O.G., deel uitmaken van deze wereldwijde familie, die verbonden is door een onzichtbaar netwerk, dat op wonderbaarlijke wijze elk lid verenigt, van Tokio tot Toronto. En natuurlijk wil ik op een Harley rijden! Om veel plezier te hebben en om in een eindeloos avontuur te stappen dat ik bij elke rit opnieuw ontdek. Born to be wild, ook als vrouw!

Nu ik de basis heb die je moet kennen en beheersen als motorrijder, heb ik niets dan respect voor de prestaties van de H.O.G. leden, die duizenden kilometers lang hun weg baanden door China of door het drukke Italiaanse verkeer. Hoedje af voor hen! En ze zien er zo ontspannen uit, zoals ze op hun motorfiets zitten, als echte Easy Riders (terwijl ik er meer uitzie alsof ik bijna doodga).

En dan, eind oktober, een grote schok: Wolfgang zegt dat hij zijn motorfiets opbergt voor de winter. Mijn droom om een Lady of Harley^® te worden vervliegt. Ik gebruik de tijd om de vier optionele theorielessen te volgen en ik bekijk online video’s. In april kan ik eindelijk weer praktijklessen volgen.

Help, de examinator is een vrouw!

Ergens in juni hoor ik de magische woorden: “Ik denk dat je er klaar voor bent”. Wolfgang geeft me op voor het praktijkexamen. Ik moet vier bijzondere manoeuvres kunnen: stapvoets slalommen tussen kegels, een noodstop maken bij 50 km per uur en zwenken met en zonder remmen.

Maar help, de examinator is een vrouw! Met mijn wimpers knipperen heeft geen zin... Ze vraagt me meteen naar een paar details. Waar het koelwater zit, bijvoorbeeld. Ik heb geen flauw idee. Ik vraag haar of ik het nu kan schudden. “Nee”, zegt ze en ze zucht diep, alsof ik de belichaming ben van alle mislukkende motorrijders van deze wereld. Dus ik rijd naar het vertrekpunt en ik draai mijn hoofd bijna 270 graden bij elke van de minstens honderd zijstraten die op de examenroute uitkomen. Ik wacht urenlang bij stopborden en gebruik nadrukkelijk mijn knipperlicht bij elke fietser die ik inhaal. En ik rijd maar één kegel omver bij het stapvoets slalommen. En dan mag ik eindelijk mijn oude, versleten rijbewijs vervangen door een glimmend nieuw exemplaar. Ook mijn jeugdige foto ben ik kwijt.

Hallo, ik rijd op een Harley!

Wat heb ik geleerd? Motorrijden, natuurlijk. Maar ook fouten vermijden wanneer ik auto rijd, want die zijn er in de loop der jaren in geslopen. Ik ben ook veel voorzichtiger in de buurt van andere motorrijders, omdat ik nu begrijp hoeveel ruimte ze nodig hebben. Dat komt uiteraard doordat ik nu één van hen ben.

 

Björn Andersson, de dealer van het Breitenfelde dealership, adviseerde me sterk om een Harley-Davidson Street^® 750 te kopen. Ik weeg zelf maar 53 kg en ben 1,60 m lang, dus ik heb niet veel macht over een zwaarder model. Daarom is het lichtste model van alle Harleys (231 kg met een volle tank) beter voor mij. En de Street is ook perfect voor beginners, zegt mijn vertrouwde dealer. Hij is licht in de handling en flexibel in manoeuvres. En omdat ik een vrouw ben, is er nog een doorslaggevend argument: de Street ziet er fantastisch uit! Net zoals Thor, de vriendelijke Harley rijder die met me meevoelt en aanbiedt om mee te rijden tijdens de korte testrit. Een goed teken! 

Maximale hellingshoek, pijnl

Een paar dagen later nemen chapterleden Frank en Ramona Grell me tussen hen in mee op stap. We maken een tochtje op de relatief rustige wegen in het hertogdom Lauenburg, inclusief een hobbelige keienstraat en zwenken om een volgeladen hooiwagen te vermijden. Voorbijrijdende bikers groeten ons en steken hun duim omhoog. Ik groet zelfverzekerd terug. Mijn hoofd ontploft door alle gevoelens die ik ervaar: ik ben één van hen nu! “Hé mensen, IK RIJD OP EEN MOTORFIETS! EEN HARLEY ZELFS! EN HET IS FANTASTISCH!” Ik ben zo trots dat ik de maximale hellingshoek demonstreer wanneer ik de oprit van de dealer oprijd, voor de ogen van veel ervaren rotten. Pijnlijk!

Bij mijn derde tocht rijdt Björn zelf met me mee voor de veiligheid. Hij rijdt ver voor me uit en wacht dan geduldig op zijn Street en zijn rijder, die niet achtergelaten wil worden, op de zwarte Street 750, die misschien ooit in de nabije toekomst in haar bezit zal komen. Zodat ze haar ultieme avontuur kan beleven, met alles wat erbij hoort: wind en zonneschijn, soms regen; ronkende uitlaten; het gevoel van vrijheid; de teamspirit van H.O.G.; adelaars op het leren jack. Adelaars overal om haar heen tijdens haar eerste ritje met het chapter … klaar voor vertrek!

 

Tekst en foto’s: Daggi Gehm