Hoogvlieger

Neem een Harley-Davidson® Street Glide® Special 2017. Voeg alleen wat Schotse landschappen toe…

 

De showroom van Edinburgh Harley-Davidson biedt een indrukwekkend schouwspel. Het merendeel van de uitgestrekte ruimte wordt in beslag genomen door een groot aantal H-D^® motorfietsen, waaronder enkele enorme CVO™ ontwerpen en foto’s van het Dunedin H.O.G.^® Chapter.

Maar ik heb geen tijd om uren door te brengen om mijn droommotor te kiezen, want ik ben hier voor de Harley-Davidson^® Street Glide^® Special 2017, die de taak heeft om zo’n 800 km te rijden op de mooiste Schotse wegen in amper twee dagen.

Deze puur Amerikaanse krachtpatser van 1.745 cc en 376 kg is de logische keuze voor zo’n onderneming, want hij heeft veel ruimte in de koffers voor je spullen, een krachtig audiosysteem van 50 W voor je muziek en een navigatiesysteem om je op koers te houden. Hoewel we niet van plan zijn om dat veel te gebruiken, want deze trip gaat niet over de bestemming, maar over de reis zelf. 

Op zoek naar eenzaamheid

Een maand geleden ontstond het idee van deze reis bijna volledig in een opwelling. Die volgde na een korte blik op een hoge stapel ongeopende brieven, een uitpuilende inbox en een propvolle agenda. Het kon allemaal wachten.

Iedereen weet dat je in Schotland enkele van de mooiste wegen van Europa vindt, maar de North Coast 500 in het noordwesten van het land krijgt de meeste aandacht. Mijn verlangen om alles achter me te laten, bracht me ertoe om virtuele pins te zetten rond Edinburgh, Aviemore, Inverness, Elgin, Fraserburgh, Aberdeen en Perth. Ik bekeek de satellietbeelden, staarde een paar seconden met open mond naar het  Cairngorms National Park en het lot van deze toertocht was bezegeld. Die zou draaien rond één man, zijn motorfiets en eindeloze kilometers golvend asfalt: de perfecte remedie tegen elke door stress veroorzaakte hoofdpijn.

Van de grote stad naar het grote platteland 

De rit uit Edinburgh is een goede test. De Street Glide voelt zwaar aan voor een nieuweling, vooral met de extra bagage in de koffers. Het vraagt tijd en geduld om de vele verkeerslichten en éénrichtingsstraten naar de A1 te nemen, maar beide heb ik in overvloed.

Gelukkig duurt het niet lang voordat de Forth Road Bridge in zicht komt en ik de drukte achter me kan laten. Mijn vage reisplannen sturen me naar het Cairngorms National Park, met zijn prachtige uitzichten en de belofte van avontuurlijke wegen. Als ik van de M90 rijd, neem ik de schitterende A90, een weg die langs het nationaal park loopt, maar zelf ook recht uit de Amerikaanse Midwest lijkt te komen, met de bomen langs de weg en het prachtige vergezicht over de meren en plassen.

Maar de Street Glide kan niet wachten om de route te beëindigen en af te stevenen op Braemar, waar de A93 door Crathie loopt, over de brug met de fantastische naam Cock Bridge, langs de uitlopers van Ben Macdui, tot hij de motorfiets en zijn rijder uiteindelijk uitspuwt aan de andere kant van de Cairngorms.

Ik ben pas een paar uur aan het rijden en het landschap heeft me nu al een paar keer compleet overdonderd.

De perfecte gladde wegen kronkelen langs de voet van de bergen. De hoogste toppen zijn nog steeds met sneeuw bedekt, terwijl de opvallend beigekleurige bladeren een sterk contrast vormen met de helblauwe hemel: een zeldzaamheid in deze tijd van het jaar.

Het enorme motorblok ronkt onder me, de frisse lucht dringt door het kinstuk van mijn helm heen en de route baant zich een weg door het landschap. Het vraagt concentratie en zelfbeheersing om ervoor te zorgen dat mijn zintuigen niet overbelast worden.

De uren vliegen voorbij en de weg blijft zijn beloften waarmaken, maar de initiële druk om zo’n zware machine over zo’n veeleisende weg te navigeren is weggevallen. Ik neem de bochten op een bijna hypnotische manier; de motorfiets gaat prachtig liggen, duikt de bocht in en komt er aan de andere kant weer uit met nauwelijks of geen gebruik van die gigantische Brembo remmen.

Pas als een lang, recht stuk me even adempauze geeft, kom ik uit mijn trance en realiseer ik me dat ik al zo’n 30 km geen ander voertuig heb gezien.

Verlangen naar de kust

Een hele dag aan één stuk rijden vereist een goede nachtrust. Als ik knerpend het grind oprijd van de oprit van het schitterende Loch Ness Country House Hotel, aan de buitenkant van Inverness, begint de zon net onder te gaan achter het grote gebouw in King Georgestijl. De slaap komt snel na één, twee (of was het drie) glazen Glen Ord single malt, maar de volgende dag heb ik een serieuze dosis zeelucht nodig om weer een helder hoofd te krijgen.

Eén uitgebreid Schots ontbijt later richt de Street Glide Special zijn neus naar de A96, die een natuurlijke genezing van mijn kater belooft. De omgeving van gisteren met indrukwekkende berggezichten is compleet gewijzigd en heeft plaats gemaakt voor smalle, kronkelende weggetjes die door de zanderige bossen lopen. Het is soms moeilijk om de bochten goed in te schatten, maar af en toe zie ik door het terugwijkende gebladerte de onstuimige Noordzee liggen.

De Street Glide ronkt door Lossiemouth op het moment dat twee jets opstijgen van de lokale luchtmachtbasis van de RAF. Eventjes wordt het geluid van het zware blok van 1.745 cc overstemd door de veel krachtigere motoren.

Het hese gepuf van een Harley V-twin heeft iets vreemd hypnotisch dat perfect lijkt te passen bij deze reis. Het zorgt ervoor dat de kilometers verdwijnen. Ik rijd allerlei stadjes door, maar de lokale wegen leiden bijna altijd terug naar de kust en dat vind ik helemaal niet erg. Het grootste deel van de tijd is er bijna geen enkel ander voertuig in zicht en de frisse zeelucht voelt heerlijk op mijn gezicht, als ik mijn vizier omhoog zet.

Thuis ver weg van huis

Meren, lochs, bossen en pieken volgen elkaar in sneltempo op, het adembenemende landschap staat blijkbaar op de repeat-toets in dit deel van de wereld.

De Harley-Davidson ronkt verder op cruisecontrol en de vernieuwde vering en demping in dit model uit 2017 absorberen de meest oneffenheden in de weg. Het comfortabele, lage zadel is zacht voor mijn rug en het grote windscherm vermindert het trekken aan mijn hoofd aanzienlijk.

In deze omgeving, waar Schotland zijn best doet om op Wisconsin te lijken, voelt de Glide zich echt helemaal thuis. Hij neemt de glooiende wegen en het mooie landschap met gemak. De brede voetsteunen en het naar achter geplaatste stuur bieden een comfortabele positie om ervan te genieten. Het motorblok levert genoeg koppel om niet te veel te hoeven schakelen. Ik leg het gigantische frame gewoon in de bocht en geef gas bij het uitrijden; de inertie is voldoende om de machine door de bocht te trekken.

Maar algauw begint de werkelijkheid tot me door te dringen. Het verkeer neemt toe naarmate we dichter bij Perth, Dunfermline en uiteindelijk Edinburgh komen, waar ik mijn vermoeide lijf te ruste kan leggen, voordat ik een vroege vlucht naar huis neem.

In deze zoektocht naar eenzaamheid slaagde de Street Glide erin om bijna altijd een stuk weg te vinden met weinig mensen. En wanneer hij een leeg, kronkelend stuk asfalt vond, dan maakte hij zijn belofte waar.

Niets maakt je hoofd zo leeg als een Harley-Davidson motorfiets en maar een paar plaatsen op aarde kunnen wedijveren met de natuurlijke schoonheid van de Schotse Hooglanden. Net zoals na elk goed avontuur blijven de beelden van de recente ervaringen door mijn hoofd spelen als ik met een schok weer in de realiteit beland.

De brieven, de inbox en de agenda kunnen wachten. Nu eerst plannen voor mijn volgende reis.

 

Tekst: Leon Poultney
Foto’s: Lewis Harrison-Pinder